16 juli: Brussel – NY – LA – Corona

The longest day

De wekker om 06:00 kwam vroeg want zoals gebruikelijk waren we tot over middernacht in de weer met de valiezen. Toen Christophe ons tegen 08:10 dropte op Zaventem, beseften we dat we verkeerd gepakt hadden. Een valies per persoon is een slechte optie als je iedere avond in een ander hotel slaapt met vier personen…

Nog een gebrek aan ervaring: met je sleutels om je net doorheen de controlekast lopen. Maar de sfeer zat erin. Toen bij een laatste controle de wachter aan PJ vroeg hoe het geweest was op school, zat hij flink verveeld met de vraag. “Tweede zit en toch naar Los Angeles vliegen?!”, we konden er hartelijk om lachen.

AA 171 vertrok met vertraging om 11:05. De 767 zat afgeladen vol en zou op 11 km hoogte ons in 7u40 naar New York brengen. De landing op JFK werd op het nippertje afgebroken: dat was schrikken. Blijkbaar had een vliegtuig een klapband gehad bij het landen. De tweede poging was succesvol. Het was 12:45 lokale tijd ofte 18:45 Belgische tijd.

We recupereerden de bagage en wilden met de kredietkaart een trolley oppikken. Het ding deed het niet, we hadden geen kleine coupures op zak, maar werden geholpen door een vrijgevige Amerikaan die ons 3 USD gaf om karretjes te pakken te krijgen. De douaneformaliteiten verliepen tergend traag. Het blauwe US Customs formulier hadden we in gevuld, het beruchte groene VISA Waiver I94W hadden we klaar met de reispassen, maar we raakten pas tegen 13:50 lokale tijd door de douanecontrole, inclusief elektrische vingerafdrukken. We vonden gelukkig snel de transit check in voor de bagage maar het was rushen naar gate 44. Tegen 14:20 zaten we, flink in het zweet, in onze stoel. 10 minuten later waren we alweer in de lucht.

De jongens lagen broederlijk te slapen maar de adrenaline hield me wakker. We landen perfect op tijd op LAX, 16:55 lokale tijd. Een valies bleek echter te ontbreken. Dus weer lang aanschuiven om aangifte te doen. Blijkbaar waren we de enige niet: nog andere passagiers uit New York ontbraken bagage. Het was een goede zet om te wachten op het volgende vliegtuig want tegen 19:10 konden we onze ontbrekende bagage recupereren.

 

De Alamo Shuttle naar Aviation Blvd pikte ons op. Zoals verwacht deed de agente van dienst alle moeite om de Chevrolet Trail Blazer up te graden. Toen mijn vrouw zag dat er geen cover over de bagage voorzien was, kozen we toch voor een lekker stoere Dodge Magnum Break, met bagagecover. Ik was moe en wilde zo snel mogelijk naar het hotel. Omdat we toch per dag zouden moeten bijbetalen, verzekerde ik mij ervan dat ik kosteloos onderweg van wagen kon wisselen indien deze mij niet zou bevallen.

Tegen 20:00 vertrokken we met 10.560 miles op de teller. PJ was moe en probeerde de mapquest route te lezen, maar we stoven de verkeerde kant op. Met wat geluk (het was al donker) geraakten we op de Imperial Highway: een vervelende expressweg met eindeloos veel verkeerslichten. De wagen deed het prima eens ik doorhad dat hij in tiptronic stand stond en ik dus manueel moest bijschakelen… We misten de I60 South maar K bracht ons met de kaart van LA in de hand vanop de achterbank feilloos op de CA91 East. Tegen 21:45 waren we op onze eerste slaapplek: Dynasty Suites Hotel.

Het gebrek aan nachtrust sloeg toe. Ik kreeg de koffer niet open en moest alle bagage via een neergeklapte achterbank uit de Dodge halen. K ging naar de aanpalende Denny’s om nog wat te eten, maar na een half uur kwam ze onverrichter zake terug: nog steeds niet bediend.

Tijdens het uitpakken stelde ik vast dat ik mijn Palm T/X op het vliegtuig vergeten was… Tegen 10:45 lokale tijd gingen we slapen, behoorlijk moe na 26 uur non-stop in de weer. Toen ik tegen 03:40 weer wakker was, bedacht ik dat het vanaf nu alleen maar beter kon gaan…

Gereden: 50 miles

Hotel: Dynasty Suites 109 USD voor suite met twee slaapkamers met telkens een king size bed, airco en een (kleine badkamer); het ‘ontbijt’ de volgende morgen is niet het vermelden waard.

Papieren

De juiste internationale reispas te pakken krijgen, leek aanvankelijk een hele klus. Is onze gewone identiteitskaart voldoende? Of bedoelt men met een pas wel degelijk een reispas? En welk soort reispas is dan leesbaar door een machine? De website van de Amerikaanse ambassade stelde het allemaal veel ingewikkelder voor dan nodig. Uiteindelijk geeft België sinds 2004 alleen nog biometrische reispassen uit en deze zijn machinaal leesbaar. Mocht je twijfelen of je oude reispas al ok is, gewoon even controleren of je exemplaar er uit ziet zoals dat rechts op de foto (let op het logo onderaan). Ga in ieder geval ruim vooraf bij dienst van je stad of gemeente aankloppen zodat je weet hoeveel tijd het in beslag zal nemen om zo’n pasje te verkrijgen. Dan hoef je je reispas niet te vroeg te bestellen. Ook al blijven nieuwe reispassen vijf jaar geldig, je betaalt er uiteindelijk toch 76,5 euro voor per stuk (46,5 euro voor de kinderen). Je kan er maar beter het maximum voordeel uit halen.

Achteraf gezien was het niet nodig om een internationaal rijbewijs te bestellen, want ons rijbewijs is voor Engelstaligen al leesbaar. Voor 16 euro hoef je echter geen problemen te zoeken, zeker als de foto op je rijbewijs al dateert vanuit je late tienerjaren…
Aangezien eventuele medische kosten in de States via de groepsverzekering van mijn vrouw waren afgedekt, hadden we enkel nog een reis- en bijstandsverzekering nodig. Uiteindelijk bleek een gezinsformule bij KBC met 44 euro voor een heel jaar rond, hetvoordeligst. We beperkten ons tot de bijstand voor personen aangezien in het contract van Alamo alle bijstand voor de huurwagen voorzien was.

Kaart of GPS

Erg belangrijk bij de voorbereiding was het inschatten van de reistijden. Je wil natuurlijk het maximum uit je reis halen, maar anderzijds blijft het nog vakantie.
Het leek aanlokkelijk om een wagen met GPS te huren, maar aangezien de wagen reeds vast lag -zonder GPS- was dat geen optie. Dus dan maar zoeken of apart nog kaarten van de USA te krijgen waren voor mijn Palm T/X. Ook dat bleek niet mogelijk.

Bijgevolg gingen we onze route uitstippelen met kaarten en on line routeplanners. Aangezien iedereen een Rand McNally Atlas aanraadde, hebben we de US.CANADA.MEXICO – editie aangekocht (13 euro). Een heel gedoe om via De Standaard Boekhandel dit tijdig te ontvangen (moest geïmporteerd worden) en achteraf gezien was de atlas enkel nuttig voor de grote lijnen en het overzicht. Maar je krijgt wel voor een prikje heel Amerika in beeld (goed voor toekomstige reisplannen).  In de reisboekhandel onder AS Adventure vestiging in Sint-Denijs Westrem vonden wel nuttige kaarten. Vooral de geplastificeerde exemplaren uit de reeks Berndtson CITY STREETS (7 euro) bleken onderweg onmisbaar: gedetailleerd, overzichtelijk, handig én onkreukbaar. Ook de Rough Guide Map van California (10 euro, ook waterbestendig en kreukvrij) die we kochten, was een voltreffer en lag steeds binnen handbereik.

Maar om de reistijden in te schatten, vielen we terug op de website MapQuest. Heel gebruiksvriendelijk (je kan tussenstops inlassen, commentaren toevoegen, …) en makkelijk om trajecten te vergelijken.  Tegen de tijd dat we op het vliegtuig stapten, hadden we een map samengesteld met de trajecten per dag, aangevuld met informatie die onderweg bruikbaar zou zijn. Dat we -met uitzondering van onze eerste rit- nergens de weg bijster raakten, zegt veel over de kwaliteit van MapQuest, want mijn oriëntatievermogen is legendarisch slecht…

Huurauto

Next step: de huurauto. On line wat aanbiedingen opgevraagd rechtstreeks in de States (Thrifty, Dollar, Travelocity…). Omdat ik op het AllesAmerika-forum gelezen had, dat het in sommige gevallen interessanter was om hier te boeken ook eens offertes in Europa aangevraagd (vb. Avis Nederland), Holiday Cars…) Maar uiteindelijk bleek niets de aanbieding van Alamo via Jetair te kloppen. Indien we boeken voor 31/3 krijgen we een gratis upgrade van een sedan naar een 4×4. Voor 617,28 euro konden we, inclusief eerste tankbeurt en mogelijkheid om de wagen met lege tank in te leveren, 17 dagen touren in een Chrevrolet Blazer. Omdat de mensen van Joker Brugge mij zo geduldig geholpen hadden bij mijn zoektocht naar tickets, dan maar het order bij hen geplaatst. Een voorschot van 35% moest onmiddellijk betaald worden, het saldo uiterlijk één maand voor het vertrek. We ontvingen daarna heel keurig een voucher van Alamo met de nodige informatie én een handig boekje van Jet Air met tips en omzettabellen die op reis goed van pas kwamen.

Vliegtuigtickets

Waar begin je als je naar de VS op reis wil? Ter oriëntatie eens binnengelopen bij Joker en Connections. Daar bieden ze all in formules: vliegtuig – wagen – verblijf. Heel aanlokkelijk en ongetwijfeld de formule die het minste voorbereidingen vergt. Wat heen en weer gemaild met Michael in Malibu en het leek het erop alsof we vooral de binnenkant van onze wagen zouden zien…

Voor ons was het snel duidelijk: we stippelen onze eigen route uit en dus moeten we dringend onze vliegtuigtickets boeken. Toen ik de annulatievoorwaarden van mijn Mastercard Gold ging opzoeken op de website van KBC, zag ik toevallig dat American Airlines 15% korting toestaat, als de transatlantische vluchten betaald worden met deze kredietkaart. De zaak was snel geklonken: via het call center van AA de tickets geboekt en er de smoes bij verteld dat het niet lukte via de website. Dan kregen we ook nog de scherpere on line prijs bij en konden we heel wat uitleg krijgen bij de keuze van onze plaatsen. Zoals gebruikelijk achteraan zitjes gevraag. Uiteindelijk vliegen we voor 690,66 euro per persoon heen en terug naar L.A. Nu is er geen weg meer terug.